Przełożony Generalny i Jego Rada
Stowarzyszenie Pomocników Mariańskich
Polski
English
P
Ksiądz Zygmunt Stolarczyk MIC
(23.03.1928 - 22.03.2012)
Ks. Zygmunt Stolarczyk syn Władysława i Walerii z d. Figzał urodził się w rodzinie rolniczej 23 marca 1928 r. we wsi Zawodzie, par. Poczesna, diecezja częstochowska. Miał pięć sióstr i czterech braci. W Poczesnej ukończył siedmioklasową szkołę powszechną. Podczas okupacji pomagał rodzicom w gospodarstwie. W 1945 r. odbył pięciomiesięczny kurs przysposobienia rolniczego. W 1946 r. został zatrudniony w firmie Zjednoczenie Kopalń Rud Żelaza i tam pracował do września 1948 r. W tym czasie równocześnie uczęszczał do wieczorowego gimnazjum w Częstochowie, gdzie ukończył dwie klasy i otrzymał promocję do klasy trzeciej. Tamte lata były dla niego pełne trudnych przeżyć: w 1943 zmarł ojciec, w 1944 brat, a niedługo potem zginęło kolejno jeszcze dwóch jego braci. We wrześniu 1948 r. został przyjęty do mariańskiego juwenatu w Warszawie i po ukończeniu trzeciej klasy poprosił o przyjęcie do nowicjatu. Pierwszą profesję złożył w Skórcu 25 marca 1950 r. Po pierwszych ślubach został skierowany do Lichenia, gdzie zlecono mu nauczanie religii w szkołach na terenie parafii. W latach 1951-53 mieszkając w Warszawie przy ul. Wileńskiej dokończył naukę w zakresie szkoły średniej. W roku 1953-54 ukończył pierwszy rok filozofii na Bielanach. Profesję wieczystą złożył w Skórcu 15 sierpnia 1954 r. Drugi kurs studiów filozoficznych odbył w Gietrzwałdzie w roku 1954-55. Następnie został posłany na roczną przerwę do Grudziądza; tam spełniał obowiązki zakrystiana. Studia teologiczne odbył w WSD we Włocławku w latach 1956-61; w bazylice katedralnej we Włocławku 11 czerwca 1960 roku otrzymał święcenia kapłańskie z rąk biskupa ordynariusza Antoniego Pawłowskiego. Po zakończeniu studiów we Włocławku w roku 1961-62 odbył w Krakowie kurs pastoralny.
Pierwszą placówką po święceniach była praca duszpasterska w kościele rektoralnym pw. św. Franciszka Ksawerego w Grudziądzu (1962-64). Przeniesiony do Warszawy na Pragę w latach 1964-72 był katechetą i wikariuszem parafii MB z Lourdes. Od 1972 do 81 był proboszczem w Goźlinie, a od 1978 także przełożonym domu. W roku 1981-82 pracował w Głuchołazach w charakterze katechety i współpracownika w duszpasterstwie. Następnie powrócił do Warszawy na Pragę i ponownie w latach 1982-91 spełniał obowiązki wikariusza i katechety. Powtórnie przeniesiony do Grudziądza, w latach 1991-98 był rektorem kościoła św. Franciszka Ksawerego. W 1998 r. po raz trzeci został przeniesiony do Warszawy na Pragę w charakterze spowiednika; tam w 2010 r. świętował 60.lecie życia zakonnego i 50.lecie kapłaństwa. W ostatnich kilku miesiącach chorował. Zmarł w szpitalu praskim w przeddzień ukończenia 84 lat życia dnia 22 marca o godzinie 12.15. Niech odpoczywa w pokoju.
P
Ksiądz Jan Bukowicz MIC
(20.10.1924 - 03.01.2012)
Śp. ks. Jan Bukowicz syn Wojciecha i Michaliny z d. Jędrzejak urodził się 20 października 1924 roku w Moskulach Nowych, pow. Zgierz, woj. łódzkim, archidiecezji łódzkiej. Szkołę Powszechną stopnia drugiego ukończył w 1938 roku. W roku 1938-39 ukończył I klasę gimnazjum Księży Marianów w Warszawie na Bielanach. Kolejne dwie klasy gimnazjum ukończył na tajnych kompletach, mieszkając w naszym domu w Warszawie na Pradze. W sierpniu 1945 roku rozpoczął nowicjat w Skórcu; tam też 15 sierpnia 1946 roku złożył pierwszą profesję. W roku szkolnym 1946-47 ukończył IV klasę gimnazjum na Bielanach, a w latach 1947-49 tamże liceum, uzyskując świadectwo dojrzałości. Śluby wieczyste złożył w Licheniu dnia 15 sierpnia 1949 roku. W latach 1949-54 na Bielanach ukończył dwuletnie studia filozoficzne i trzy lata teologii. Święcenia przezbiteratu przyjął z rąk ks. bpa Zygmunta Choromańskiego dnia 29 czerwca 1954 roku w archikatedrze św. Jana Chrzciciela w Warszawie. W roku akademickim 1954-55 ukończył IV rok teologii w WSD we Włocławku.
Po zakończeniu studiów seminaryjnych w roku 1955-56 był katechetą w Licheniu. Następnie w latach 1956-60 odbył studia specjalistyczne na Wydziale Prawa Kanonicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, uzyskując w 1959 r. stopień magistra, a w r. 1960 stopień doktora prawa kanonicznego. W latach 1960-64 z nominacji przełożonego generalnego pełnił obowiązki sekretarza prowincjalnego. W roku 1964 otrzymał nominację na wicepostulatora procesu beatyfikacyjnego Sługi Bożego o. Stanisława Papczyńskiego oraz o. Kazimierza Wyszyńskiego. W roku 1966 został powołany przez Kardynała Wyszyńskiego Prymasa Polski na obrońcę węzła małżeńskiego przy Sądzie Metropolitalnym w Warszawie. W 1967 r. ojciec Prowincjał skierował ks. Jana do pracy w Komisji Episkopatu do spraw reformy Kodeksu Prawa Kanonicznego. Także tegoż roku został powołany na kuratora Zgromadzenia Sióstr Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego. W roku 1969 został wybrany na postulatora generalnego z zamieszkaniem w domu generalnym w Rzymie. W związku z tym został zwolniony przez Księdza Prymasa z pełnionych obowiązków. Na prośbę ks. bpa Władysława Rubina i po wyrażeniu zgody przez przełożonych został opiekunem Polaków pielgrzymujących do Rzymu w Roku Świętym 1975. Po powrocie z Rzymu w 1976 r. ks. Jan został kustoszem grobu ojca Założyciela i rektorem kościoła Wieczerzy Pańskiej w Górze Kalwarii na Mariankach. Przełożony Prowincji zlecił mu także kierowanie pracą referatu wydawnictw mariańskich oraz opiekę wespół z sbdk. T. Górskim nad Archiwum Prowincjalnym. W roku 1979 został wicepostulatorem procesów beatyfikacyjnych w Prowincji Polskiej Zgromadzenia Księży Marianów. Tegoż roku Przełożony Prowincji zlecił ks. Janowi jako przewodniczącemu Prowincjalnej Komisji Przedkapitulnej współtroską o przygotowanie Kapituły Prowincjalnej w 1981 r. W latach 1983-86 pracował w Sądzie Metropolitalnym w Warszawie jako obrońca węzła małżeńskiego. W roku 1984 został powołany przez przełożonego Prowincji na członka sekretariatu do spraw pisarskich i wydawniczych Prowincji. W 1986 r. został członkiem komisji przygotowującej materiały o o. Odnowicielu Jerzym Matulewiczu w związku ze spodziewaną jego beatyfikacją. W 1987 przeniesiony do domu zakonnego w Warszawie na Marymoncie i został moderatorem byłych wychowanków Kolegium na Bielanach. W roku 1988 został zastępcą delegata Prymasa Polski w procesie beatyfikacyjnym Sługi Bożego ks. Ignacego Kłopotowskiego. W latach 1989-91 ponownie pełnił obowiązki wicepostulatora spraw beatyfikacyjnych Sług Bożych Stanisława Papczyńskiego i Kazimierza Wyszyńskiego W r. 1991 został członkiem zespołu prowadzącego procesy beatyfikacyjne Sług Bożych: ks. Władysława Korniłowicza, ks. Józefa Stanka, kard. Augusta Hlonda, ks. Jerzego Kaszyry i ks. Antoniego Leszczewicza. W 1995 r. został przewodniczącym Mariańskiego Instytutu Historycznego; owocem prac tego zespołu współbraci jest kolekcja „Fontes Historiae Marianorum”. W roku 2000 ks. Jan został przeniesiony do najstarszego domu Zgromadzenia w Puszczy Mariańskiej. Jest autorem licznych książek i artykułów, dotyczących głównie dziedzictwa Zgromadzenia, m.in. „Męczennicy z Rosicy”, „Świadkowie wiary” oraz redaktorem lub współredaktorem m.in.„Dziennik duchowy”, „Pisma wybrane” i „Betatyfikacja..” bł. Jerzego Matulewicza; a także „Listy z czasów wojny” i „Dziennik 1923-1927” Ks. Józefa Jarzębowskiego. Ks. Jan przygotował do wydania cztery kolejne wydania „Albumu Zmarłych”. Przez wiele lat prowadził w nowicjacie wykłady z historii Zgromadzenia, Przez kilka lat był moderatortem postulatu mariańskiego oraz magistrem nowicjatu wieczystego.
Ostatnie tygodnie życia przebywał w szpitalu w Żyrardowie i tam zmarł 3 stycznie 2012 roku.
Niech odpoczywa w pokoju.
P
Ksiądz Ryszard Kukiełka MIC
(20.02.1957 - 12.10.2011)
Ks. Ryszard Kukiełka MIC, s. Józefa i Janiny z.d. Dyniec, urodził się dnia 20 lutego 1957 roku w Zamościu. Tam też ukończył Szkołę Podstawową, a następnie Liceum. Po zdaniu matury studiował 3 lata na Politechnice Wrocławskiej. W roku 1982 został przyjęty do Zgromadzenia Księży Marianów. Po odbyciu rocznego nowicjatu złożył pierwsze śluby w Skórcu dn. 8 września 1983 r. Następnie rozpoczął studia w WSD Księży Marianów w Lublinie. W roku 1988, 26 sierpnia, w Elblągu złożył profesję wieczystą w naszym Zgromadzeniu. Święcenia prezbiteratu przyjął 3 czerwca 1990 r. z rąk biskupa Zbigniewa Kraszewskiego w Warszawie, w kościele MB Miłosierdzia na Stegnach. Po święceniach został skierowany do Skórca gdzie pełnił obowiązki katechety, wikariusza parafii i radnego domu. W latach 1994-96 został wysłany na uniwersytet w Eichstätt w Niemczech dla nauki języka niemieckiego i odbycia kursu pastoralnego przygotowującego go do pracy w tym kraju. W latach 1996-98 pracował w mariańskiej placówce w Vilgertshofen, gdzie pełnił obowiązki radnego domu, posługując duszpastersko również w okolicznych parafiach. W roku 1998 został skierowany do naszego domu w Grzybowie. W latach 1999-2005 został przeniesiony do Stoczka Klasztornego, gdzie objął funkcje przełożonego i ekonoma domu, później również proboszcza tamtejszej parafii i kustosza Sanktuarium MB. Pokoju. Następnie przez rok posługiwał w sanktuarium maryjnym w Licheniu skąd został posłany jako duszpasterz do Grudziądza, do kościoła rektoralnego przy ul. Kościelnej. Podczas dwuletniej posługi w Grudziądzu odbył studia podyplomowe na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, zakończone uzyskaniem licencjatu z teologii. Od roku 2008 pełnił funkcję proboszcza parafii p.w. Miłosierdzia Bożego w Zakopanem-Cyrhli. Od ponad roku zmagał się z chorobą nowotworową gorliwie wypełniając swoje obowiązki duszpasterskie. Zmarł w nocy 12 października 2011 r. w hospicjum w Rabce. Niech Bóg da mu wieczny pokój.
P
Ksiądz Julian Kałowski MIC
(12.05.1933 - 04.10.2011)
Ks. Julian Kałowski, syn Stanisława i Zofii z d. Lech, urodzony dn. 12 maja 1933 roku w Dziechcińcu, par. Wiązowna, pow. Otwock, diec. Warszawsko-Praska. Po ukończeniu sześciu klas Szkoły Podstawowej w Malcanowie i klasy VII w Wiązownej, w 1950 r. został przyjęty do Niższego Seminarium Duchownego Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Wadowicach – Kopcu, gdzie ukończył dwie klasy. W 1952 roku poprosił o przyjęcie do Zgromadzenia Księży Marianów. Nowicjat odbył w Skórcu i dn. 15 sierpnia 1953 r. złożył pierwsze śluby zakonne. Przeniesiony do Warszawy na Wileńską, w latach 1953-55 ukończył klasę X i XI, uzyskując maturę „zakonną”. W latach 1955-57 odbył studia filozofii, a w latach 1957-58 pełnił obowiązki furtiana w domu zakonnym. Śluby wieczyste złożył w Stoczku Klasztornym 15 sierpnia 1957 roku. W latach 1958-62 odbył studia teologii w WSD we Włocławku. Święcenia prezbiteratu przyjął we Włocławku dn. 24 czerwca 1962 r. z rąk ks. bpa Antoniego Pawłowskiego. Po święceniach uczęszczał na Międzyzakonne Studium Pastoralne w Instytucie Teologicznym Ojców Franciszkanów w Krakowie.
Pierwszą placówką ks. Juliana był Grudziądz: w roku 1963-64 pracował tam jako katecheta i duszpasterz przy kościele św. Franciszka Ksawerego. Przeniesiony Na warszawskie Bielany w latach 1964-65 był kapelanem Szpitala Bielańskiego pomagając jednocześnie w porządkowaniu archiwum prowincjalnego. W latach 1965-68 pracował w Skórcu, gdzie pełnił obowiązki katechety, ekonoma domu i socjuszem mistrza nowicjatu. W 1968 roku zdał maturę państwową, a następnie został przeniesiony do domu na Bielanach i skierowany na studia na Wydział Prawa Kanonicznego ATK (obecnie UKSW), które zakończył w 1971 r. uzyskaniem dyplomu magistra prawa kanonicznego. Po magisterium przystąpił do pracy nad rozprawą doktorską. W roku 1971-72 przebywał w Rzymie zbierając materiały do pracy doktorskiej zatytułowanej Odnowa Zakonu Marianów (studium prawno-historyczne), pod kierunkiem ks. prof. Ignacego Subery. Pracę tę obronił w 1975 r. uzyskując stopień naukowy doktora nauk prawnych. Wcześniej w 1974 r. pełnił również obowiązki kapelana Sióstr Imienia Jezus przy ul. Smoleńskiego, a także przez kilka miesięcy przebywał w Górze Kalwarii na Mariankach gdzie powierzono mu obowiązki kustosza kościoła Wieczerzy Pańskiej. W roku 1975 został zaangażowany jako pracownik naukowy w ATK, później UKSW, na Wydziale Prawa Kanonicznego. W roku 1981 otrzymał habilitację na podstawie pracy Działalność zakonodawcza księdza Józefa Turczynowicza (studium prawno-historyczne). W roku 1983 został docentem ATK. Od 1984 r. ks. Julian mieszkał w domu zakonnym na Marymoncie. W 1994 roku otrzymał od Prezydenta RP tytuł naukowy profesora. Na Wydziale Prawa Kanonicznego ks. Julian pełnił obowiązki sekretarza, prodziekana i dziekana Wydziału. Był również redaktorem naczelnym półrocznika Prawo Kanoniczne. Był również cenzorem wydawnictw ATK i UKSW. Jednocześnie pełnił obowiązki radcy prawnego i cenzora Wydawnictwa Księży Marianów, wykładowcy prawa zakonnego w naszym WSD w Lublinie i nowicjacie. W naszej prowincji ks. Julian przygotował wielu współbraci do ślubów wieczystych, prowadził zakonne renowacje czyli miesięczny czas odnowy duchowej. Pomagał również innym zgromadzeniom zakonnym w tworzeniu i kształtowaniu konstytucji zakonnych. Był autorem wielu artykułów i książek naukowych z dziedziny prawa kanonicznego. W dowód uznania za pracę naukowo-dydaktyczną został odznaczony Krzyżem Kawalerskim i Medalem Edukacji Narodowej. Przy tym wszystkim był życzliwym, pełnym dobrego humoru i życzliwości współbratem. Nich Bóg obdarzy go życiem wiecznym w Domu Ojca.
P
Ksiądz Zdzisław Minota MIC
(23.06.1935 - 12.09.2011)
Ks. Zdzisław Minota, syn Franciszka i Elżbiety z d. Działek urodził się dnia 23 czerwca 1935 roku we wsi Pokrzywnica, w parafii Goworowo pow. Ostrołęka, diecezja łomżyńska, woj. mazowieckie. Szkołę podstawową ukończył w Goworowie w 1949 r. W roku szkolnym 1949/50 ukończył I klasę Liceum Mechanicznego w Warszawie. W 1950 r. został juwenistą na Bielanach. Po ukończeniu kl. IX w roku 1952/53 odbył nowicjat w Skórcu i 8.09.1953 złożył pierwszą profesję. Bezpośrednio po ślubach został skierowany do domu studiów w Warszawie na Pradze, gdzie w 1955 r. zdał maturę „zakonną”. Po maturze w roku 1955/56 ukończył I rok filozofii, uczęszczając na wykłady do Wyższego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Warszawie. W roku 1956/57 miał przerwę w studiach ze względu na pracę w domu i parafii w Warszawie na Pradze. W roku 1957/58 ukończył II rok studiów filozoficznych, poczym został skierowany na przerwę do Puszczy Mariańskiej. Śluby wieczyste złożył w Stoczku 15 sierpnia 1959 r. Przeniesiony do Domu Studiów we Włocławku, w latach 1959-63 ukończył w tamtejszym Wyższym Seminarium Duchownym studia teologiczne.
Święcenia kapłańskie przyjął z rąk ks. biskupa Kazimierza Majdańskiego w dniu swoich urodzin 23 czerwca 1963 roku w bazylice katedralnej we Włocławku. Po święceniach w roku 1963/64 uczestniczył w ówcześnie obowiązującym studium pastoralnym w Ołtarzewie u księży pallotynów.
Pierwszą placówką duszpasterską ks. Zdzisława był Grudziądz: był tam w roku 1964/65 katechetą młodzieży. W roku 1965/66 pracował jako katecheta w Sierpcu. W roku 1966 został przeniesiony do domu we Włocławku z poleceniem niesienia pomocy ks. Eugeniuszowi Makulskiemu w przygotowywaniu uroczystości koronacyjnych obrazu Matki Bożej Licheńskiej. W latach 1967-78 pracował jako katecheta i współpracownik w duszpasterstwie w Warszawie na Pradze; wtedy także pełnił obowiązki prowincjalnego referenta Duszpasterstwa Katechetycznego, referenta ds. Służby Ołtarza i członka Komisji Apostolatu. Przeniesiony do Góry Kalwarii, w latach 1978-81 był proboszczem parafii i pierwszym radnym domowym. W latach 1981-86 był proboszczem parafii pw. Matki Bożej z Lourdes na Pradze i rozpoczął budowę nowego kościoła parafialnego. W roku 1986-87 był rezydentem w domu zakonnym w Sulejówku. W roku 1987 przeniesiony do Zakopanego na Cyrhlę, był przez dwie kadencje przełożonym domu, proboszczem do 2001 roku i ekonomem, kontynuując aż do ukończenia budowę kościoła i domu. Uroczystej konsekracji świątyni na Cyrhli dokonał metropolita krakowski ks. kard. Franciszek Macharski dnia 16.09.2000 roku. W listopadzie 2001 roku został przeniesiony do domu w Rdzawce w charakterze rezydenta i przebywał tam do 2006 roku, a następnie został przeniesiony do domu w Warszawie na Marymoncie (2006-2011).
Od lat ks. Zdzisław cierpiał na choroby sercowe, które wzmagały się z upływem czasu.
Zmarł w domu zakonnym na Marymoncie w godzinach przedpołudniowych w dniu 12 września 2011 roku. Był szczególnym czcicielem bł. ojca Założyciela. W jednym ze swoich listów do Przełożonego Prowincji złożył wyznanie o swym szczególnym „nabożeństwie do naszego Założyciela” (9.05.2006) Napisał tam: „W żadnej bowiem intencji nie modliłem się tak wytrwale, jak o Jego beatyfikację”.
P
Ksiądz Henryk Eichler MIC
(09.09.1932 - 29.04.2011)
Henryk Eichler urodził się 9 września 1932 r. w Zabrzu. Do nowicjatu Prowincji Polskiej Zgromadzenia Księży Marianów wstąpił w roku 1957, po czym 8 grudnia 1958 r. złożył pierwszą profesję zakonną. Śluby wieczyste złożył w Stoczku Klasztornym 15 sierpnia 1962 r. Święcenia prezbiteratu otrzymał 2 lutego 1965 r. we Włocławku.
Po święceniach pełnił funkcję sekretarza biskupa Franciszka Brazysa MIC – ówczesnego wizytatora Litwinów na wygnaniu, któremu towarzyszył w posłudze duszpasterskiej w diecezji Augsburg w Niemczech. Niespodziewana śmierć biskupa pozostawiła ks. H. Eichlera w parafii pw. św. Justyny w Bad Wörishofen, gdzie po kilkumiesięcznej posłudze został skierowany do pracy w Londynie na Ealingu, pełniąc funkcje duszpasterza i radnego domu zakonnego. Po wizytacji generalnej w Anglii w roku 1967 został członkiem domu zakonnego w Rzymie skąd skierowano go do Niemiec w celu zapoznania się z duszpasterstwem na terenie poznanej wcześniej diecezji Augsburg. Za pozwoleniem przełożonych przez 13 lat wykonywał tam urząd proboszcza w parafiach: Dorschahusen, Mindelau i Schlingen.
Podczas wizytacji generalnej rezydencji w Dorschahusen bp Josef Stimpfle zaprosił marianów do posługi w parafii św. Alberta w Neu Ulm, gdzie ks. H. Eichler kierował budową centrum i kościoła parafialnego, konsekrowanego w roku 1984. Cztery lata później, na prośbę ordynariusza diecezji Augsburg, objął urząd proboszcza w parafii Vilgertshofen i przełożonego erygowanego w tym sanktuarium maryjnym domu zakonnego marianów. W roku 1991 mianowany został proboszczem w parafii św. Kanizjusza w Augsburgu, a rok później erygowanego tam domu zakonnego pw. bł. Jerzego Matulewicza. Od roku 1996 był proboszczem w parafii w Medlingen i pierwszym przełożonym erygowanego tam domu zakonnego, a od roku 2001 kapelanem domu seniora w Dillingen. Przez ostatnie cztery lata życia ze względu na stan zdrowia mieszkał w domu opieki w Dillingen, gdzie pozostając członkiem domu zakonnego w Medlingen zmarł 29 kwietnia 2011 r.
Najwięcej czasu i energii w swoim posługiwaniu duszpasterskim poświęcił szerzeniu czci Najświętszej Maryi Panny poprzez głoszenie rekolekcji, propagowanie nabożeństwa do Matki Bożej Fatimskiej i kazania maryjne. Jako marianin zapoczątkował pracę naszego Zgromadzenia w dwóch ośrodkach kultu maryjnego w Niemczech i jako pierwszy przecierał mariańskie szlaki na niemieckiej ziemi.
Wieczny odpoczynek racz mu dać Panie, a światłość wiekuista niechaj mu świeci!
P
Ksiądz Edward Daraż MIC
(15.11.1929 - 16.04.2011)
Dnia 15 kwietnia odszedł do wieczności ks. Edward Daraż w wieku 82 lat życia, 61 lat profesji zakonnej i 52 kapłaństwa. Śp. ks. Edward pracował duszpastersko w kilku placówkach polskiej prowincji Zgromadzenia Księży Marianów, a ostatnie dziesięciolecia swojego życia zakonnego i kapłańskiej posługi związał z licheńskim sanktuarium, gdzie służył pielgrzymom jako spowiednik oraz udzielał się w miejscowej parafii, m.in. jako duszpasterz rolników i chorych. Był człowiekiem dużej prostoty i otwartości, życzliwym w życiu braterskim. W ostatnich miesiącach życia ujawniły się jego słabości fizyczne.
Requiescat in pace!
P
Ksiądz Archimandryta Romana Ryszard Piętka MIC
(07.11.1937 - 26.03.2011)
Ryszard Piętka urodził się 7 listopada 1937 r. w Ostrołęce k. Warki, w rodzinie rolniczej Stanisławy z Łuczaków i Stanisława Piętków. Po ukończeniu szkoły podstawowej kontynuował naukę w liceum ogólnokształcącym w Górze Kalwarii. Tam poznał księży marianów i zrodziła się w nim myśl o życiu zakonnym. W 1953 r. rozpoczął nowicjat w domu zakonnym w Skórcu k. Siedlec, który zakończył złożeniem pierwszych ślubów zakonnych 15 sierpnia 1954 r.
Rozpoczął studia seminaryjne w Gietrzwałdzie na Warmii, które – zgodnie z ówczesnym zwyczajem – przerwał w celu odbycia posługi w mariańskim domu zakonnym i parafii w Warszawie na Pradze. W pierwszych latach kleryckich studiów poznał o. Tomasza Podziawę MIC, kapłana wschodniego obrządku, który powrócił z sowieckich łagrów i wykładał filozofię w mariańskim studium zakonnym. Pod jego wpływem zaczął uczyć się rytu bizantyńskiego-słowiańskiego oraz poznawać grecką tradycję chrześcijaństwa. Kolejne lata studiów odbył w seminarium we Włocławku. 15 sierpnia 1960 r. złożył wieczystą profesję zakonną, a 21 czerwca 1964 r. przyjął święcenia prezbiteratu z rąk abp. Kazimierza Majdańskiego.
Pierwszy rok kapłaństwa spędził w Skórcu, gdzie posługiwał jako wikariusz w miejscowej parafii i katecheta dzieci. Następnie został skierowany do Lublina, gdzie odbył studia z filologii klasycznej na KUL. Był to okres posoborowy, który w życiu młodego księdza Ryszarda zaznaczył się szczególną wrażliwością na kwestie ekumenizmu. W czasie pobytu na studiach nawiązał on także kontakt z proboszczem jedynej neounickiej parafii w Polsce w Kostomłotach n. Bugiem, ks. Aleksandrem Pryłuckim. W 1968 r. bp siedlecki Ignacy Świrski – na życzenie prefekta watykańskiej Kongregacji Kościołów Wschodnich kard. Maksymiliana Fürstenberga – mianował ks. Ryszarda wikariuszem kooperatorem parafii Kostomłoty. Zgodnie ze wschodnią tradycją monastyczną zaczął używać zakonnego imienia Roman. W 1969 r. został proboszczem w Kostomłotach.
O. Roman starał się krzewić bizantyńską tradycję kościelną na różne sposoby. Parafia w Kostomłotach przyciągała wielu młodych ludzi, dla których proboszcz zorganizował bazę noclegową i w obrazowy sposób przekazywał im wiadomości o jedności między Kościołami Wschodu i Zachodu. Kostomłocką cerkiew św. Nikity po beatyfikacji męczenników z Pratulina uczynił szczególnym miejscem ich kultu.
W kolejnych latach posługi w Kostomłotach opracował Menologion – spis świętych czczonych w Kościele wschodnim (biogramy i teksty liturgiczne), który był pionierską pozycją wydawniczą na terenie Polski. Tłumaczył także na język polski łacińskie dzieła, głównie autorstwa bł. Stanisława Papczyńskiego, założyciela marianów. Przez wiele lat prowadził zajęcia z języka łacińskiego w nowicjacie marianów w Skórcu oraz w zakonnym seminarium w Lublinie.
Jego długoletnia gorliwa działalność w neounickiej parafii oraz skuteczna praca na rzecz rozwoju obrządku greckokatolickiego została w 1998 r. nagrodzona przez Stolicę Apostolską godnością archimandryty (odpowiednik opata w rycie łacińskim). W tym samym roku został odznaczony przez ks. kard. Józefa Glempa złotym medalem Zasłużony dla Kościoła i Narodu (Ecclesiae Populoque servitium praestanti).
W 2007 r., na skutek problemów zdrowotnych po przebytej chorobie udaru mózgu, zrezygnował z urzędu proboszcza w Kostomłotach i przez władze zakonne został przeniesiony do Mariańskiego Domu Studiów świętych Cyryla i Metodego w Lublinie. Jako rezydent-emeryt kontynuował posługę lektora języka łacińskiego w nowicjacie, tłumacza łacińskich i starosłowiańskich pozycji oraz służył jako spowiednik greckokatolickich seminarzystów odbywających studia w Lublinie.
W 2008 r. odkryto u niego chorobę nowotworową, która sukcesywnie pogarszała stan jego zdrowia. Mimo cierpienia o. Roman starał się służyć Kościołowi na miarę swoich możliwości, m.in. w 2009 r. zredagował reprint XVIII-wiecznej książki Missja bialska XX. Bazylianów autorstwa bazylianina o. Tymoteusza Szczurowskiego.
Zmarł w godzinach wieczornych w Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej im. św. Jana z Dukli w Lublinie przeżywszy 74 lata życia, w tym 57 lat profesji zakonnej i 47 kapłaństwa. Requiescat in pace!
P
Brat Antoni Romanowski MIC
(13.06.1915 - 21.03.2011)
Br. Antoni Romanowski, syn Władysława i Stanisławy Olewnickiej, urodził się 13 czerwca 1915 r. we wsi Słoszewo k. Płońska. Miał troje starszych od siebie rodzeństwa: braci Zygmunta i Eugeniusza oraz siostrę Irenę. Do roku 1929 ukończył pięć klas szkoły powszechnej w miejscowości Smardzewo i pracował w gospodarstwie rolnym rodziców. W latach 1938-39 odbywał służbę wojskową w 11. Pułku Ułanów Legionowych, który został rozgromiony przez siły okupanta niemieckiego, a zdemilitaryzowani żołnierze wysłani do prac przymusowych na terenie Prus Wschodnich.
Do Zgromadzenia Księży Marianów wstąpił 1 kwietnia 1946 roku w Pyzdrach, gdzie odbył postulat zakonny, a następnie nowicjat w Skórcu, który uwieńczył pierwszą profesją zakonną 8 grudnia 1947 r. Na ręce ks. Czesława Fajkowskiego w dniu 8 grudnia 1953 r. złożył profesję wieczystą.
Do roku 1984 pracował w gospodarstwie rolnym domu zakonnego w Skórcu, skąd przeniesiony został do pracy w sanktuarium Matki Bożej Licheńskiej. Tutaj mieszkał i pracował do dnia swojej śmierci w dniu 18 marca 2011 r., poprzedzonej długą chorobą.
P
Ksiądz Jan Karbasz MIC
(22.05.1922 - 23.12.2010)
Ks. Jan Karbasz urodził się 22 maja 1922 roku w Samborze, na terenie dzisiejszej Ukrainy. Po ukończeniu szkoły podstawowej w 1935 został juwenistą najpierw w Raśnie, a od stycznia 1936 w Warszawie na Bielanach, gdzie w 1939 r. ukończył gimnazjum Księży Marianów, po czym wstąpił do nowicjatu i po jego ukończeniu 15.08.1940 r. złożył pierwsze śluby zakonne. W domu zakonnym na warszawskiej Pradze ukończył na kompletach dwie klasy licealne i w 1942 r. zdobył świadectwo dojrzałości. W latach 1942-44 ukończył dwa lata studiów filozoficznych, i w 1944 złożył profesję wieczystą. W latach 1944-46 ukończył dwa kursy teologii. Pozostałe dwa lata teologii ukończył na Uniwersytecie Angelicum w Rzymie, gdzie z rąk abpa Alojzego Traglii 21.02.1948 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Po powrocie do Ojczyzny w pierwszych latach pełnił obowiązki wychowawcze: w latach 1948-49 był wychowawcą w Kolegium na Bielanach, zaś w latach 1949-50 był prefektem i wykładowcą patrologii w naszym Instytucie Filozoficzno-Teologicznym. Od roku 1950 był głównym wychowawcą i wicerektorem, a następnie rektorem Niższego Seminarium uzupełniając swoje wykształcenie w Sekcji Patrologii na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1952-54 pełnił obowiązki prefekta kleryków, oraz wykładowcy, a po zdobyciu stopnia magistra rozpoczął kurs doktorancki. Po deportacji naszego seminarium z Bielan do Gietrzwałdu w latach 1954-57 wykładał patrologię, teologię moralną i historię filozofii.
W roku 1957 z polecenia przełożonych podjął pracę duszpasterską. Do roku 1963 był proboszczem parafii Kiwity-Stoczek-Krekole; w latach 1963-69 przełożonym domu zakonnego w Warszawie na Marymoncie, w latach 1969-81 proboszczem parafii MB z Lourdes w Warszawie na Pradze. W latach 1981-83 pracował w Sanktuarium MB Licheńskiej jako kaznodzieja, spowiednik, przewodnik po sanktuarium i kronikarz, w roku 1983 został skierowany do Sanktuarium MB Pokoju w Stoczku Klasztornym jako duszpasterz i rekolekcjonista. W latach 1984-87 był proboszczem i przełożonym domu w Goźlinie, a następnie kustoszem grobu Ojca Założyciela i rektorem kościoła Wieczerzy Pańskiej w Górze Kalwarii. Od roku 1993 ponownie pełnił obowiązki spowiednika, kaznodziei i kronikarza w sanktuarium MB Licheńskiej, gdzie w 1998 r. obchodził złoty Jubileusz kapłaństwa.
